أنّت أنّة : از انين است به معناى بلند كردن صدا به ناله . اسكبي الدمع : يعنى جارى كن اشك را . سحّا : بسيار ريختن و جارى كردن . كهف : به معناى ملجأ و پناهگاه . الحجون : به حاء بىنقطه و بعد از آن جيم نقطه‌دار و به فتح اول و ضم ثانى نام كوهى است در مكّه كه بعد از رحلت ابو طالب پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله بسوى آن مىرفت . و در صحاح گفته كه : آن مقبره‌ايست « 1 » . ترجمهء سخنان آن حضرت يعنى : توانائى من برداشته شد ، و شدّت قوّت من با من خيانت كرد ، و دشمنان به من خوشحال شدند ، و اندوه شديد دائم مرا مىكشد به سرگردانى و تنهائى و در حيرت‌زدگى باقى ماندم ، از صدا افتادم ، پشت و پناه و يارىكنندهء من از من جدا شد ، و زندگانى من آلوده به حزن و اندوه شد ، و روزگار من به غصّه آلوده شد . پس اى پدر بعد از تو انيسى براى من نيست ، به وحشت افتادم و ردكننده براى اشك من نيست ، و معين و ياورى براى ناتوانى خود ندارم ، پس از تو محكم قرآن فانى شد ، و فرودگاه و محل جبرئيل و ميكائيل خالى ماند ، و بعد از تو اى پدر اسباب آسايش من تغيير كرد ، و درها بر روى من بسته شد ، و من براى دنيا پس از تو متروك و مبغوض ماندم ، و تا نفسم مىآيد و مىرود براى تو گريانم ، و شوق ملاقات تو و اندوه من از مفارقت از تو تمام شدنى نيست . پس صداى خود را به گفتن يا ابتاه و وا لبّاه بلند كرد و گفت : اندوه و حزن من بر تو حزن تازه‌اى شد ، و دل من بذات خدا قسم عاشق و مهيّاى ملاقات توست . و هر روز هم و غم و

--> ( 1 ) جوهرى ، صحاح اللغة ج 5 ص 2097 .